Google review
De avond gleed open als een zijdeachtig gordijn boven de kust. In Sel Gris werd niet gegeten — er werd geluisterd naar smaken, alsof de zee zelf sprak in fluisterende golven van zout en licht. Vijf gangen, vijf hoofdstukken van een verhaal dat zich niet liet lezen, maar liet voelen. De hapjes kwamen als kleine meteorieten van genot: bloedworstkrokant met peperkoek en peer — een herinnering aan winter die zacht smelt in de mond. De pâte brisée, knolselder en dille — een miniatuur van aarde en lucht. De kroket van rijst en inktvis — een glimlach van de oceaan. En ergens tussen bloemkoolrook en carbonara warmte begon het besef: dit is geen diner, dit is een gedicht in vijf smaken. De Noordzeekrab bracht stilte. Een bord dat ademde — knolselder, groene groentjes, avocado, nori, rijst — een compositie waarin elk element zijn plaats kende, zoals noten in een akkoord. De zee keek toe, tevreden. De gebrande ganzenlever was een paradox: rijk en luchtig, zondig en zuiver. Granny Smith sneed door het vet als een herinnering aan jeugd, terwijl spekkoek de tijd vertraagde — een moment dat bleef hangen als parfum. Dan de aardappel, gevuld met garnaal en kaviaar — een stille triomf van eenvoud en overdaad. De zure room fluisterde iets over balans, de lamsoor zong zacht over kustwind en herkomst. Het kalf kwam als een slotakkoord van aarde: knolselder, asperge, morielje, biet — een boswandeling in lente, vertaald naar porselein. Elke hap was een stap die niet vergeten wilde worden. De kazen vormden een intermezzo van wijsheid: door Michel Van Tricht en Erik Murre gekozen, elk stukje een karakter, elk aroma een herinnering aan geduld. Het krentenbrood was de brug tussen hart en verstand. En dan — het dessert. Ananas, mascarpone, loomi, karamel. Een zonsondergang in textuur, een laatste adem van zoet en zuur. Daarna kwamen de zoetigheden als sterren, kleine lichtjes die nog even bleven branden in de nacht. Toen de avond zich sloot, bleef enkel stilte over. Een zachte golfslag tegen het raam, en het besef dat sommige diners niet verteren — ze blijven. In de tong, in het geheugen, in de ziel.